Je bent Qfwfq in een leeg universum nog voordat vorm of taal bestonden. Zet het allereerste teken in de ruimte.
Op een ochtend tijdens de les Grafisch Ontwerp aan de Scuola Internazionale di Grafica in Venetië liep professor Paola Ricci — de docente die Pietro bijna van school had gestuurd (en destijds volkomen gelijk had) — het atelier binnen en vroeg wat er precies gebeurt op het moment dat een ontwerper één enkel teken op een leeg vel papier zet. In plaats van een handboek over lay-out of rasters open te slaan, vertelde ze een verhaal van Italo Calvino getiteld “Un segno nello spazio” (“Een teken in de ruimte”, uit Le Cosmicomiche, 1965).
In het verhaal herinnert de oeroude kosmische verteller Qfwfq zich de tijd waarin het heelal nog volstrekt leeg, eenvormig en kenmerkloos was. Elk punt in de leegte zag er exact hetzelfde uit als elk ander punt, en het kostte het melkwegstelsel tweehonderd miljoen jaar om één enkele omwenteling te voltooien. Terwijl hij langs een willekeurig punt in de ruimte trekt, besluit Qfwfq het allereerste teken te zetten, zodat hij die exacte plek kan herkennen wanneer hij tweehonderd miljoen jaar later weer langskomt.
Wanneer Qfwfq na tweehonderd miljoen jaar eindelijk terugkeert, ontdekt hij dat een jaloerse rivaal genaamd Kgwgk zijn teken heeft uitgewist en overal in de kosmos vervalste tekens heeft rondgestrooid. Al snel wordt het hele universum overspoeld door biljoenen moeiteloze, imiterende tekens totdat de ruimte zelf verandert in een overvolle soep van visuele ruis — en Qfwfq achterblijft op zoek naar de stille noodzaak van dat eerste, eerlijke teken.
Zestig jaar nadat Calvino Qfwfq schreef, kan kunstmatige intelligentie het scherm in één seconde overspoelen met een miljoen tekens. Precies daarom is terugkeren naar één doelbewust, menselijk gezichtspunt — #beautifullysimple — nog nooit zo belangrijk geweest.
“Ik tekende op een punt in de ruimte een teken, gewoon om het tweehonderd miljoen jaar later terug te kunnen vinden.” Eén enkel doelbewust teken geeft het hele universum een middelpunt, een coördinaat en menselijke betekenis.
Wanneer het maken van tekens automatisch wordt en losraakt van betekenis, vult de ruimte zich met biljoenen nagemaakte imitaties totdat de wereld stikt in de ruis — Calvino’s profetie uit 1965 over generatieve oppervlakteruis.
In het post-AI-tijdperk is de bottleneck niet langer het genereren van een miljoen tekens. Het is de smaak, de structurele eerlijkheid en de moed hebben om de ruis weg te pellen tot alleen het wezenlijke teken overblijft.
“Opnieuw geldt: design is niet hoe het eruitziet. Design is hoe het werkt.”
Je bent Qfwfq in een leeg universum nog voordat vorm of taal bestonden. Zet het allereerste teken in de ruimte.
Op een ochtend tijdens de les Grafisch Ontwerp aan de Scuola Internazionale di Grafica in Venetië liep professor Paola Ricci — de docente die Pietro bijna van school had gestuurd (en destijds volkomen gelijk had) — het atelier binnen en vroeg wat er precies gebeurt op het moment dat een ontwerper één enkel teken op een leeg vel papier zet. In plaats van een handboek over lay-out of rasters open te slaan, vertelde ze een verhaal van Italo Calvino getiteld “Un segno nello spazio” (“Een teken in de ruimte”, uit Le Cosmicomiche, 1965).
In het verhaal herinnert de oeroude kosmische verteller Qfwfq zich de tijd waarin het heelal nog volstrekt leeg, eenvormig en kenmerkloos was. Elk punt in de leegte zag er exact hetzelfde uit als elk ander punt, en het kostte het melkwegstelsel tweehonderd miljoen jaar om één enkele omwenteling te voltooien. Terwijl hij langs een willekeurig punt in de ruimte trekt, besluit Qfwfq het allereerste teken te zetten, zodat hij die exacte plek kan herkennen wanneer hij tweehonderd miljoen jaar later weer langskomt.
Wanneer Qfwfq na tweehonderd miljoen jaar eindelijk terugkeert, ontdekt hij dat een jaloerse rivaal genaamd Kgwgk zijn teken heeft uitgewist en overal in de kosmos vervalste tekens heeft rondgestrooid. Al snel wordt het hele universum overspoeld door biljoenen moeiteloze, imiterende tekens totdat de ruimte zelf verandert in een overvolle soep van visuele ruis — en Qfwfq achterblijft op zoek naar de stille noodzaak van dat eerste, eerlijke teken.
Zestig jaar nadat Calvino Qfwfq schreef, kan kunstmatige intelligentie het scherm in één seconde overspoelen met een miljoen tekens. Precies daarom is terugkeren naar één doelbewust, menselijk gezichtspunt — #beautifullysimple — nog nooit zo belangrijk geweest.
“Ik tekende op een punt in de ruimte een teken, gewoon om het tweehonderd miljoen jaar later terug te kunnen vinden.” Eén enkel doelbewust teken geeft het hele universum een middelpunt, een coördinaat en menselijke betekenis.
Wanneer het maken van tekens automatisch wordt en losraakt van betekenis, vult de ruimte zich met biljoenen nagemaakte imitaties totdat de wereld stikt in de ruis — Calvino’s profetie uit 1965 over generatieve oppervlakteruis.
In het post-AI-tijdperk is de bottleneck niet langer het genereren van een miljoen tekens. Het is de smaak, de structurele eerlijkheid en de moed hebben om de ruis weg te pellen tot alleen het wezenlijke teken overblijft.
“Opnieuw geldt: design is niet hoe het eruitziet. Design is hoe het werkt.”
“Gelegen in de buitenste zone van de Melkweg doet de Zon er ongeveer tweehonderd miljoen jaar over om een volledige omwenteling rond het Melkwegstelsel te maken. Goed, zolang duurt het nu eenmaal; geen dag minder. Eens, toen ik langskwam, tekende ik op een punt in de ruimte een teken, gewoon om het tweehonderd miljoen jaar later terug te kunnen vinden, wanneer we de volgende keer voorbij zouden komen.”
— Italo Calvino, “Un segno nello spazio” (“Een teken in de ruimte”), uit Le Cosmicomiche (1965)
Qfwfq & het eerste teken in de leegte: “Ik tekende op een punt in de ruimte een teken, gewoon om het tweehonderd miljoen jaar later terug te kunnen vinden.” Eén enkel doelbewust teken geeft het hele universum een middelpunt, een coördinaat en menselijke betekenis.
Kgwgk & de zondvloed aan vervalsingen: Wanneer het maken van tekens automatisch wordt en losraakt van betekenis, vult de ruimte zich met biljoenen nagemaakte imitaties totdat de wereld stikt in de ruis — Calvino’s profetie uit 1965 over generatieve oppervlakteruis.
Het onbelangrijke weglaten: In het post-AI-tijdperk is de bottleneck niet langer het genereren van een miljoen tekens. Het is de smaak, de structurele eerlijkheid en de moed hebben om de ruis weg te pellen tot alleen het wezenlijke teken overblijft.
Op een ochtend tijdens de les Grafisch Ontwerp aan de Scuola Internazionale di Grafica in Venetië liep professor Paola Ricci[01] — de docente die Pietro bijna van school had gestuurd (en destijds volkomen gelijk had) — het atelier binnen en vroeg wat er precies gebeurt op het moment dat een ontwerper één enkel teken op een leeg vel papier zet. In plaats van een handboek over lay-out of rasters open te slaan, vertelde ze een verhaal van Italo Calvino[02] getiteld “Un segno nello spazio” (“Een teken in de ruimte”, uit Le Cosmicomiche, 1965).
In het verhaal herinnert de oeroude kosmische verteller Qfwfq zich de tijd waarin het heelal nog volstrekt leeg, eenvormig en kenmerkloos was. Elk punt in de leegte zag er exact hetzelfde uit als elk ander punt, en het kostte het melkwegstelsel tweehonderd miljoen jaar om één enkele omwenteling te voltooien. Terwijl hij langs een willekeurig punt in de ruimte trekt, besluit Qfwfq het allereerste teken te zetten, zodat hij die exacte plek kan herkennen wanneer hij tweehonderd miljoen jaar later weer langskomt.
Wanneer Qfwfq na tweehonderd miljoen jaar eindelijk terugkeert, ontdekt hij dat een jaloerse rivaal genaamd Kgwgk[01] zijn teken heeft uitgewist en overal in de kosmos vervalste tekens heeft rondgestrooid. Al snel wordt het hele universum overspoeld door biljoenen moeiteloze, imiterende tekens totdat de ruimte zelf verandert in een overvolle soep van visuele ruis — en Qfwfq achterblijft op zoek naar de stille noodzaak van dat eerste, eerlijke teken.
Zestig jaar nadat Calvino Qfwfq schreef, kan kunstmatige intelligentie het scherm in één seconde overspoelen met een miljoen tekens. Precies daarom is terugkeren naar één doelbewust, menselijk gezichtspunt — #beautifullysimple — nog nooit zo belangrijk geweest.
Je bent Qfwfq in een leeg universum nog voordat vorm of taal bestonden. Zet het allereerste teken in de ruimte.
Teken het eerste teken.
“Gelegen in de buitenste zone van de Melkweg doet de Zon er ongeveer tweehonderd miljoen jaar over om een volledige omwenteling rond het Melkwegstelsel te maken. Goed, zolang duurt het nu eenmaal; geen dag minder. Eens, toen ik langskwam, tekende ik op een punt in de ruimte een teken, gewoon om het tweehonderd miljoen jaar later terug te kunnen vinden, wanneer we de volgende keer voorbij zouden komen.”
— Italo Calvino, “Un segno nello spazio” (“Een teken in de ruimte”), uit Le Cosmicomiche (1965)
Op een ochtend tijdens de les Grafisch Ontwerp aan de Scuola Internazionale di Grafica in Venetië liep professor Paola Ricci — de docente die Pietro bijna van school had gestuurd (en destijds volkomen gelijk had) — het atelier binnen en vroeg wat er precies gebeurt op het moment dat een ontwerper één enkel teken op een leeg vel papier zet. In plaats van een handboek over lay-out of rasters open te slaan, vertelde ze een verhaal van Italo Calvino getiteld “Un segno nello spazio” (“Een teken in de ruimte”, uit Le Cosmicomiche, 1965).
In het verhaal herinnert de oeroude kosmische verteller Qfwfq zich de tijd waarin het heelal nog volstrekt leeg, eenvormig en kenmerkloos was. Elk punt in de leegte zag er exact hetzelfde uit als elk ander punt, en het kostte het melkwegstelsel tweehonderd miljoen jaar om één enkele omwenteling te voltooien. Terwijl hij langs een willekeurig punt in de ruimte trekt, besluit Qfwfq het allereerste teken te zetten, zodat hij die exacte plek kan herkennen wanneer hij tweehonderd miljoen jaar later weer langskomt.
Wanneer Qfwfq na tweehonderd miljoen jaar eindelijk terugkeert, ontdekt hij dat een jaloerse rivaal genaamd Kgwgk zijn teken heeft uitgewist en overal in de kosmos vervalste tekens heeft rondgestrooid. Al snel wordt het hele universum overspoeld door biljoenen moeiteloze, imiterende tekens totdat de ruimte zelf verandert in een overvolle soep van visuele ruis — en Qfwfq achterblijft op zoek naar de stille noodzaak van dat eerste, eerlijke teken.
Zestig jaar nadat Calvino Qfwfq schreef, kan kunstmatige intelligentie het scherm in één seconde overspoelen met een miljoen tekens. Precies daarom is terugkeren naar één doelbewust, menselijk gezichtspunt — #beautifullysimple — nog nooit zo belangrijk geweest.
“Ik tekende op een punt in de ruimte een teken, gewoon om het tweehonderd miljoen jaar later terug te kunnen vinden.” Eén enkel doelbewust teken geeft het hele universum een middelpunt, een coördinaat en menselijke betekenis.
Wanneer het maken van tekens automatisch wordt en losraakt van betekenis, vult de ruimte zich met biljoenen nagemaakte imitaties totdat de wereld stikt in de ruis — Calvino’s profetie uit 1965 over generatieve oppervlakteruis.
In het post-AI-tijdperk is de bottleneck niet langer het genereren van een miljoen tekens. Het is de smaak, de structurele eerlijkheid en de moed hebben om de ruis weg te pellen tot alleen het wezenlijke teken overblijft.
Je bent Qfwfq in een leeg universum nog voordat vorm of taal bestonden. Zet het allereerste teken in de ruimte.
“Gelegen in de buitenste zone van de Melkweg doet de Zon er ongeveer tweehonderd miljoen jaar over om een volledige omwenteling rond het Melkwegstelsel te maken. Goed, zolang duurt het nu eenmaal; geen dag minder. Eens, toen ik langskwam, tekende ik op een punt in de ruimte een teken, gewoon om het tweehonderd miljoen jaar later terug te kunnen vinden, wanneer we de volgende keer voorbij zouden komen.”
— Italo Calvino, “Un segno nello spazio” (“Een teken in de ruimte”), uit Le Cosmicomiche (1965)
Op een ochtend tijdens de les Grafisch Ontwerp aan de Scuola Internazionale di Grafica in Venetië liep professor Paola Ricci — de docente die Pietro bijna van school had gestuurd (en destijds volkomen gelijk had) — het atelier binnen en vroeg wat er precies gebeurt op het moment dat een ontwerper één enkel teken op een leeg vel papier zet. In plaats van een handboek over lay-out of rasters open te slaan, vertelde ze een verhaal van Italo Calvino getiteld “Un segno nello spazio” (“Een teken in de ruimte”, uit Le Cosmicomiche, 1965).
In het verhaal herinnert de oeroude kosmische verteller Qfwfq zich de tijd waarin het heelal nog volstrekt leeg, eenvormig en kenmerkloos was. Elk punt in de leegte zag er exact hetzelfde uit als elk ander punt, en het kostte het melkwegstelsel tweehonderd miljoen jaar om één enkele omwenteling te voltooien. Terwijl hij langs een willekeurig punt in de ruimte trekt, besluit Qfwfq het allereerste teken te zetten, zodat hij die exacte plek kan herkennen wanneer hij tweehonderd miljoen jaar later weer langskomt.
Wanneer Qfwfq na tweehonderd miljoen jaar eindelijk terugkeert, ontdekt hij dat een jaloerse rivaal genaamd Kgwgk zijn teken heeft uitgewist en overal in de kosmos vervalste tekens heeft rondgestrooid. Al snel wordt het hele universum overspoeld door biljoenen moeiteloze, imiterende tekens totdat de ruimte zelf verandert in een overvolle soep van visuele ruis — en Qfwfq achterblijft op zoek naar de stille noodzaak van dat eerste, eerlijke teken.
Zestig jaar nadat Calvino Qfwfq schreef, kan kunstmatige intelligentie het scherm in één seconde overspoelen met een miljoen tekens. Precies daarom is terugkeren naar één doelbewust, menselijk gezichtspunt — #beautifullysimple — nog nooit zo belangrijk geweest.
“Ik tekende op een punt in de ruimte een teken, gewoon om het tweehonderd miljoen jaar later terug te kunnen vinden.” Eén enkel doelbewust teken geeft het hele universum een middelpunt, een coördinaat en menselijke betekenis.
Wanneer het maken van tekens automatisch wordt en losraakt van betekenis, vult de ruimte zich met biljoenen nagemaakte imitaties totdat de wereld stikt in de ruis — Calvino’s profetie uit 1965 over generatieve oppervlakteruis.
In het post-AI-tijdperk is de bottleneck niet langer het genereren van een miljoen tekens. Het is de smaak, de structurele eerlijkheid en de moed hebben om de ruis weg te pellen tot alleen het wezenlijke teken overblijft.
Wees niet bang, klik gewoon en teken
Teken het eerste teken om de coördinaten (0, 0, 0) te verankeren in een ongemarkeerde kosmos
Op een ochtend tijdens de les Grafisch Ontwerp aan de Scuola Internazionale di Grafica in Venetië liep professor Paola Ricci — de docente die Pietro bijna van school had gestuurd (en destijds volkomen gelijk had) — het atelier binnen en vroeg wat er precies gebeurt op het moment dat een ontwerper één enkel teken op een leeg vel papier zet. In plaats van een handboek over lay-out of rasters open te slaan, vertelde ze een verhaal van Italo Calvino getiteld “Un segno nello spazio” (“Een teken in de ruimte”, uit Le Cosmicomiche, 1965).
In het verhaal herinnert de oeroude kosmische verteller Qfwfq zich de tijd waarin het heelal nog volstrekt leeg, eenvormig en kenmerkloos was. Elk punt in de leegte zag er exact hetzelfde uit als elk ander punt, en het kostte het melkwegstelsel tweehonderd miljoen jaar om één enkele omwenteling te voltooien. Terwijl hij langs een willekeurig punt in de ruimte trekt, besluit Qfwfq het allereerste teken te zetten, zodat hij die exacte plek kan herkennen wanneer hij tweehonderd miljoen jaar later weer langskomt.
Wanneer Qfwfq na tweehonderd miljoen jaar eindelijk terugkeert, ontdekt hij dat een jaloerse rivaal genaamd Kgwgk zijn teken heeft uitgewist en overal in de kosmos vervalste tekens heeft rondgestrooid. Al snel wordt het hele universum overspoeld door biljoenen moeiteloze, imiterende tekens totdat de ruimte zelf verandert in een overvolle soep van visuele ruis — en Qfwfq achterblijft op zoek naar de stille noodzaak van dat eerste, eerlijke teken.
Zestig jaar nadat Calvino Qfwfq schreef, kan kunstmatige intelligentie het scherm in één seconde overspoelen met een miljoen tekens. Precies daarom is terugkeren naar één doelbewust, menselijk gezichtspunt — #beautifullysimple — nog nooit zo belangrijk geweest.
“Ik tekende op een punt in de ruimte een teken, gewoon om het tweehonderd miljoen jaar later terug te kunnen vinden.” Eén enkel doelbewust teken geeft het hele universum een middelpunt, een coördinaat en menselijke betekenis.
Wanneer het maken van tekens automatisch wordt en losraakt van betekenis, vult de ruimte zich met biljoenen nagemaakte imitaties totdat de wereld stikt in de ruis — Calvino’s profetie uit 1965 over generatieve oppervlakteruis.
In het post-AI-tijdperk is de bottleneck niet langer het genereren van een miljoen tekens. Het is de smaak, de structurele eerlijkheid en de moed hebben om de ruis weg te pellen tot alleen het wezenlijke teken overblijft.
Je bent Qfwfq in een leeg universum nog voordat vorm of taal bestonden. Zet het allereerste teken in de ruimte.
“Ik tekende op een punt in de ruimte een teken, gewoon om het tweehonderd miljoen jaar later terug te kunnen vinden.” Eén enkel doelbewust teken geeft het hele universum een middelpunt, een coördinaat en menselijke betekenis.
Wanneer het maken van tekens automatisch wordt en losraakt van betekenis, vult de ruimte zich met biljoenen nagemaakte imitaties totdat de wereld stikt in de ruis — Calvino’s profetie uit 1965 over generatieve oppervlakteruis.
In het post-AI-tijdperk is de bottleneck niet langer het genereren van een miljoen tekens. Het is de smaak, de structurele eerlijkheid en de moed hebben om de ruis weg te pellen tot alleen het wezenlijke teken overblijft.
Op een ochtend tijdens de les Grafisch Ontwerp aan de Scuola Internazionale di Grafica in Venetië liep professor Paola Ricci — de docente die Pietro bijna van school had gestuurd (en destijds volkomen gelijk had) — het atelier binnen en vroeg wat er precies gebeurt op het moment dat een ontwerper één enkel teken op een leeg vel papier zet. In plaats van een handboek over lay-out of rasters open te slaan, vertelde ze een verhaal van Italo Calvino getiteld “Un segno nello spazio” (“Een teken in de ruimte”, uit Le Cosmicomiche, 1965).
In het verhaal herinnert de oeroude kosmische verteller Qfwfq zich de tijd waarin het heelal nog volstrekt leeg, eenvormig en kenmerkloos was. Elk punt in de leegte zag er exact hetzelfde uit als elk ander punt, en het kostte het melkwegstelsel tweehonderd miljoen jaar om één enkele omwenteling te voltooien. Terwijl hij langs een willekeurig punt in de ruimte trekt, besluit Qfwfq het allereerste teken te zetten, zodat hij die exacte plek kan herkennen wanneer hij tweehonderd miljoen jaar later weer langskomt.
Wanneer Qfwfq na tweehonderd miljoen jaar eindelijk terugkeert, ontdekt hij dat een jaloerse rivaal genaamd Kgwgk zijn teken heeft uitgewist en overal in de kosmos vervalste tekens heeft rondgestrooid. Al snel wordt het hele universum overspoeld door biljoenen moeiteloze, imiterende tekens totdat de ruimte zelf verandert in een overvolle soep van visuele ruis — en Qfwfq achterblijft op zoek naar de stille noodzaak van dat eerste, eerlijke teken.
Zestig jaar nadat Calvino Qfwfq schreef, kan kunstmatige intelligentie het scherm in één seconde overspoelen met een miljoen tekens. Precies daarom is terugkeren naar één doelbewust, menselijk gezichtspunt — #beautifullysimple — nog nooit zo belangrijk geweest.
Wissel van dagwebsite
Qfwfq — Een teken in de ruimte
Je bent Qfwfq in een leeg universum nog voordat vorm of taal bestonden. Zet het allereerste teken in de ruimte.
“Gelegen in de buitenste zone van de Melkweg doet de Zon er ongeveer tweehonderd miljoen jaar over om een volledige omwenteling rond het Melkwegstelsel te maken. Goed, zolang duurt het nu eenmaal; geen dag minder. Eens, toen ik langskwam, tekende ik op een punt in de ruimte een teken, gewoon om het tweehonderd miljoen jaar later terug te kunnen vinden, wanneer we de volgende keer voorbij zouden komen.”
— Italo Calvino, “Un segno nello spazio” (“Een teken in de ruimte”), uit Le Cosmicomiche (1965)
“Ik tekende op een punt in de ruimte een teken, gewoon om het tweehonderd miljoen jaar later terug te kunnen vinden.” Eén enkel doelbewust teken geeft het hele universum een middelpunt, een coördinaat en menselijke betekenis.
Wanneer het maken van tekens automatisch wordt en losraakt van betekenis, vult de ruimte zich met biljoenen nagemaakte imitaties totdat de wereld stikt in de ruis — Calvino’s profetie uit 1965 over generatieve oppervlakteruis.
In het post-AI-tijdperk is de bottleneck niet langer het genereren van een miljoen tekens. Het is de smaak, de structurele eerlijkheid en de moed hebben om de ruis weg te pellen tot alleen het wezenlijke teken overblijft.
Op een ochtend tijdens de les Grafisch Ontwerp aan de Scuola Internazionale di Grafica in Venetië liep professor Paola Ricci — de docente die Pietro bijna van school had gestuurd (en destijds volkomen gelijk had) — het atelier binnen en vroeg wat er precies gebeurt op het moment dat een ontwerper één enkel teken op een leeg vel papier zet. In plaats van een handboek over lay-out of rasters open te slaan, vertelde ze een verhaal van Italo Calvino getiteld “Un segno nello spazio” (“Een teken in de ruimte”, uit Le Cosmicomiche, 1965).
In het verhaal herinnert de oeroude kosmische verteller Qfwfq zich de tijd waarin het heelal nog volstrekt leeg, eenvormig en kenmerkloos was. Elk punt in de leegte zag er exact hetzelfde uit als elk ander punt, en het kostte het melkwegstelsel tweehonderd miljoen jaar om één enkele omwenteling te voltooien. Terwijl hij langs een willekeurig punt in de ruimte trekt, besluit Qfwfq het allereerste teken te zetten, zodat hij die exacte plek kan herkennen wanneer hij tweehonderd miljoen jaar later weer langskomt.
Wanneer Qfwfq na tweehonderd miljoen jaar eindelijk terugkeert, ontdekt hij dat een jaloerse rivaal genaamd Kgwgk zijn teken heeft uitgewist en overal in de kosmos vervalste tekens heeft rondgestrooid. Al snel wordt het hele universum overspoeld door biljoenen moeiteloze, imiterende tekens totdat de ruimte zelf verandert in een overvolle soep van visuele ruis — en Qfwfq achterblijft op zoek naar de stille noodzaak van dat eerste, eerlijke teken.
Zestig jaar nadat Calvino Qfwfq schreef, kan kunstmatige intelligentie het scherm in één seconde overspoelen met een miljoen tekens. Precies daarom is terugkeren naar één doelbewust, menselijk gezichtspunt — #beautifullysimple — nog nooit zo belangrijk geweest.
Je bent Qfwfq in een leeg universum nog voordat vorm of taal bestonden. Zet het allereerste teken in de ruimte.
“Gelegen in de buitenste zone van de Melkweg doet de Zon er ongeveer tweehonderd miljoen jaar over om een volledige omwenteling rond het Melkwegstelsel te maken. Goed, zolang duurt het nu eenmaal; geen dag minder. Eens, toen ik langskwam, tekende ik op een punt in de ruimte een teken, gewoon om het tweehonderd miljoen jaar later terug te kunnen vinden, wanneer we de volgende keer voorbij zouden komen.”
— Italo Calvino, “Un segno nello spazio” (“Een teken in de ruimte”), uit Le Cosmicomiche (1965)
“Gelegen in de buitenste zone van de Melkweg doet de Zon er ongeveer tweehonderd miljoen jaar over om een volledige omwenteling rond het Melkwegstelsel te maken. Goed, zolang duurt het nu eenmaal; geen dag minder. Eens, toen ik langskwam, tekende ik op een punt in de ruimte een teken, gewoon om het tweehonderd miljoen jaar later terug te kunnen vinden, wanneer we de volgende keer voorbij zouden komen.”
“Ik tekende op een punt in de ruimte een teken, gewoon om het tweehonderd miljoen jaar later terug te kunnen vinden.” Eén enkel doelbewust teken geeft het hele universum een middelpunt, een coördinaat en menselijke betekenis.
Wanneer het maken van tekens automatisch wordt en losraakt van betekenis, vult de ruimte zich met biljoenen nagemaakte imitaties totdat de wereld stikt in de ruis — Calvino’s profetie uit 1965 over generatieve oppervlakteruis.
In het post-AI-tijdperk is de bottleneck niet langer het genereren van een miljoen tekens. Het is de smaak, de structurele eerlijkheid en de moed hebben om de ruis weg te pellen tot alleen het wezenlijke teken overblijft.
Op een ochtend tijdens de les Grafisch Ontwerp aan de Scuola Internazionale di Grafica in Venetië liep professor Paola Ricci — de docente die Pietro bijna van school had gestuurd (en destijds volkomen gelijk had) — het atelier binnen en vroeg wat er precies gebeurt op het moment dat een ontwerper één enkel teken op een leeg vel papier zet. In plaats van een handboek over lay-out of rasters open te slaan, vertelde ze een verhaal van Italo Calvino getiteld “Un segno nello spazio” (“Een teken in de ruimte”, uit Le Cosmicomiche, 1965).
In het verhaal herinnert de oeroude kosmische verteller Qfwfq zich de tijd waarin het heelal nog volstrekt leeg, eenvormig en kenmerkloos was. Elk punt in de leegte zag er exact hetzelfde uit als elk ander punt, en het kostte het melkwegstelsel tweehonderd miljoen jaar om één enkele omwenteling te voltooien. Terwijl hij langs een willekeurig punt in de ruimte trekt, besluit Qfwfq het allereerste teken te zetten, zodat hij die exacte plek kan herkennen wanneer hij tweehonderd miljoen jaar later weer langskomt.
Wanneer Qfwfq na tweehonderd miljoen jaar eindelijk terugkeert, ontdekt hij dat een jaloerse rivaal genaamd Kgwgk zijn teken heeft uitgewist en overal in de kosmos vervalste tekens heeft rondgestrooid. Al snel wordt het hele universum overspoeld door biljoenen moeiteloze, imiterende tekens totdat de ruimte zelf verandert in een overvolle soep van visuele ruis — en Qfwfq achterblijft op zoek naar de stille noodzaak van dat eerste, eerlijke teken.
Zestig jaar nadat Calvino Qfwfq schreef, kan kunstmatige intelligentie het scherm in één seconde overspoelen met een miljoen tekens. Precies daarom is terugkeren naar één doelbewust, menselijk gezichtspunt — #beautifullysimple — nog nooit zo belangrijk geweest.
Lees “Een liefdesbrief aan design aan de vooravond van het post-AI-tijdperk” →
Prof. Paola Ricci
